Druk en goed en inspirerend en Thankful en nog veel meer! (behalve foto's)

Na een aantal verwoede pogingen om onze prachtige foto collectie te posten hebben we de moed, wat betreft de foto's, een beetje opgegeven. Maar dan blijft er nog iets over voor als we weer thuis zijn en dan met een verhaal erbij. Win-win situatie lijkt me.

Het feit de we nu pas weer een blog posten is omdat het ontzettend druk is geweest. Leuk druk, dat wel... En we zijn tot de conclusie gekomen dat het toch echt handiger was geweest als we een laptop hadden meegenomen. Ach ja, could've, would've, should've. Die wijsheid komt gelukkig altijd achteraf ;-) We zijn inmiddels vaste klant bij het Internet cafe, die hier overigens erg goedkoop kunnen zijn (80ct per uur).

Ik zal even een korte update geven van alle gebeurtenissen de afgelopen week en over wat er nog gaat komen. Waarschuwing: het wordt ongetwijfelt een hak op de tak verhaal. Alles begint in ieder geval redelijk vorm te krijgen en het besef komt dat alles op een gegeven moment realiteit zal worden. Een maand is kort, maar aan de andere kant is het ook weer een mooie stok achter de deur om hard door te werken.

We hebben in ieder geval al een fantastische partner aan boord: een groot applaus voor Charly! Charly heeft een Bakery in Kaapstad waar hij samen met zijn gezin de tent runt. De taarten, koekjes, quiches, en noem het allemaal maar op die Charly maakt zijn bijna te mooi om op te eten en te lekker om te laten staan. Je snapt wel dat het voor grote dilemma's zorgt. Kortom: we love Charly from the bottom of our stomach (quote Annek). Behalve de heerlijke taartjes zijn we blij met Charly omdat hij een inspirerend persoon is, hij heeft ervaring, kennis en contacten, en niet te vergeten, hij heeft een soortgelijk idee en wil iets terug doen voor de 'community'. Charly gaat ons helpen dus, en wij zijn blij!

We zijn onze vaardigheden aan het trainen om mensen ons te laten helpen zonder dat zij daar zelf belang bij hebben. En daat gaat erg goed moet ik zeggen. De komende week gaan we vooral met mensen praten die verstand hebben van het financiele gedeelte. Business people dus, ook in de hoop dat ze het een briljant idee vinden en spontaan besluiten te investeren. Die kans is op zich niet heel erg groot, maar goed, voor kennis doen we het ook.

We zijn gister nog bij AMAC geweest, een trainingscentrum voor jongeren die niet het geld en de mogelijkheden hebben om hun artistieke talenten te ontwikkelen, en daar krijgen ze die kans wel. Ze zijn gespecialiseerd in het trainen van jongeren op het gebied van creatieve en artistieke uitingen, en nog belangrijker; het zijn leuke, gemotiveerde mensen die geloven in wat ze doen. De project manager was erg enthousiast over Anna's Place en wil in de toekomst graag samenwerken, ook omdat de jongeren, na een jaar een opleiding gevolgd te hebben bij AMAC, op zichzelf zijn aangewezen voor werk. Zou tof zijn als ze straks in Anna's Place workshops kunnen organiseren of kunnen exposeren.

Het is soms wonderbaarlijk hoe makkelijk en snel we tegen nieuwe contacten aanlopen en 'toevallig' elke keer 'like minded people' tegenkomen. Gisteravond zijn we bij Beth Uriel (jongens shelter, zie vorige blog) geweest voor het Thanksgiving dinner. Het was een fantastisch maal, en het is eigenlijk wel een mooie traditie om stil te staan bij waar je dankbaar voor bent, en je dan te realiseren dat het eigenlijk te veel is om op te noemen. Linsday, de vrouw die de shelter runt, had de jongens al verteld van Anna's Place, en toen Anneke de naam Anna's Place liet vallen reageerden een aantal jongens als 'o, dus jij bent Anna!'. We gaan zeker met Beth Uriel samenwerken en Linsday is helemaal enthousiast.

We waren vooral Thankful voor de straat skills van de jongens zodat ze in onze auto in konden breken. Blond als ik ben, had ik de sleutels in het contact laten zitten, en de deuren op slot. Maar de deur was binnen no time open met een ijzerdraadje tussen de window strip. Weten we ook weer hoe we makkelijk en snel een auto kunnen jatten ;-) Kan nog wel eens van pas komen...

Voor de gender balance hebben we gister ook nog 'Ons Plek' bezocht, de enige shelter voor meiden in Kaapstad. Nu zijn er minder meiden op straat dan jongens en als ze op straat terecht komen dan zijn ze er ook sneller weer van af (de vraag is waar ze dan terecht komen natuurlijk, in veel gevallen zal het prostitutie zijn), maar de aantallen zijn wel zo groot dat een shelter niet genoeg is. Maar subsidie is in veel gevallen een groot probleem, zelfs voor de enige meisjes shelter. Prioriteiten liggen elders blijkbaar. Deels begrijpelijk, er zijn ontzettend veel problemen die om een oplossing vragen, maar zeker ook een gemiste kans; de meiden kunnen in de toekomst een belangrijke rol spelen in de maatschappij, als ze de kans krijgen om zich te ontwikkelen tot kritische burgers met veel levenservaring.

Woensdag zijn we trouwens nog bij Camp Joy geweest. Een van de jongens had zijn eigen huis gebouwd en verliet Camp Joy want hij is 22 en gaat volgend jaar trouwen. Edward was erg trots op zijn huis en hij had het mooi ingericht. De gemeente geeft de ' squatter camp' bewoners een nummer en dan wordt er door de gemeente een stenen huis gebouwd. Maar dat zal vast geen korte termijn ding zijn. De jongens en Beverly waren erg blij met de kleding die Joop en Reino (mijn oom en tante) hadden achtergelaten. Vooral de shirts met de auto's waren erg in trek.

Vanavond voetbal toernooi met de jongens en meiden van AMAC en Femke en haar huisgenoten. Het wordt hoog tijd voor sport en ontspanning ;-)
Als afsluiter: we hebben woensdag bij Femke nog even gekeken naar de verkiezingsuitslagen. Best schokkend vonden we. We zijn benieuwd hoe de formatie gaat verlopen. Wel fijn om te zien dat iedereen in Nederland een dikke jas draagt ;-) Het is fijn om in Kaapstad te zijn!

Tot zover de update, tot de volgende keer maar weer!

Dikke kus,
Anneke & Sanne

Recht zo die gaat, Anna & Sanna razen voort!

Again een paar goede dagen verder en aldus een nieuwe, wellicht een wat korte blog: We zijn steeds afhankelijk zijn van internetcafe's, en hebben ook zo ontzettend veel (leuke) dingen te doen, vandaar... Vandaag ben ik tevens van plan hier in het internetcafe wat foto's te uploaden. Maar ondanks mijn technisch inzicht, lijkt dat vooralsnog een lastige klus... Wij doen ons best.
Bovendien: belangrijker dan de foto's zijn de afspraken die we ondertussen weer hebben gehad. Van de week hebben we een meisje (vrouw) bezocht die ik (Anneke) nog ken van mijn vorige verblijf hier. Twee a drie jaar geleden, heeft zij Beth Uriel -een shelter voor jongens van 16 tot 24 jaar- overgenomen en ze doet dat geweldig! Ze heeft samen met de jongens een 'brand' ontwikkelt en maken onder die naam ("Me Kasee") nu ontzettend leuke shirts en tasjes en dergelijke. In Green Point hebben zij op de wekelijkse markt een stand waar zij deze mooie dingen verkopen en zo in hun eigen onderhoud voorzien. Tevens heeft zij het idee gehad om -het is echt waar- een lunchcafe te openen waar onder andere 'haar' jongens kunnen werken om werkervaring op te doen, maar ook om geld te kunnen verdienen dat zij kunnen gebruiken om te investeren in hun eigen toekomst. Geweldig plan! Zij heeft zelf echter geen tijd om zoiets op te zetten; zij is zeven dagen per week bezig met de shelter. In ieder geval was zij dus erg enthousiast over ons plan en ook wij zien een goede samenwerking hierin. Met het lunchcafe kunnen we de jongens van Beth Uriel mooie kansen bieden, en samen kunnen we de jongens een goede begeleiding bieden in het gehele leer- en werkproces. Heel mooi!!!

's Middags werd het tijd voor ons een lunchcafe uit te checken in een van de gebieden waar wij ons ook mogelijk willen gaan vestigen. Normaalgesproken een fijne bezigheid, deze keer aanvankelijk ook veelbelovend.... Zeker toen we aan de praat raakten met de eigenaar van het cafe waar deze keer ons oog op was gevallen. Deze jongeman bleek zeer hulpvaardig en erg enthousiast, zoals wij ook werden toen hij ons graag advies wilde geven. Totdat bleek dat de jongeman vooral over zijn eigen ideeen erg geenthousiasmeerd raakte... Een paar hectische uren later, waarin wij nauwelijks gehoord werden en overspoeld werden met een gigantische waterval aan woorden, hebben we toch hier en daar nuttige feiten en tips uit zijn geraas kunnen halen. Het heeft ons wellicht een jaar van ons leven gekost, maar zijn in ieder geval weer wat wijzer geworden...!

Gisterochtend togen wij in ons nette pakje naar een netwerk-ontbijt van het Nederlandse Consulaat. Een best chique bedoening in een duur hotel in Sea Point. Wij hadden dus eigenlijk ook geen idee of het ons wel wat zou kunnen bieden, maar het bleek goed dat we er heen zijn geweest. Vooral veel vrouwen waren erop af gekomen, leuke en ondernemende vrouwen, zo bleek. Ook zij waren erg enthousiast over ons plan: blijft fijn om daar bevestiging van te krijgen. Ook weer zeer nuttige tips en dergelijke gekregen, waar we nu verder mee aan de slag gaan.

En zo razen wij hier voort...! Alle tips, verhalen en kennis die wij opdoen lijkt ons steeds concreter in de richting van 'the actual thing' te sturen: erg spannend en heel leuk proces! Ik zal nu even gaan kijken of iemand anders zijn technisch inzicht me zal helpen wat foto's te uploaden. Altijd leuk om ook wat beeldmateriaal bij de verhalen te hebben...

Heel veel liefs van ons!!

Townships, auto's en de liefde

Het is al weer een paar dagen geleden sinds de laatste blog. Allereerst shame on us daarvoor, maar ik moet erbij zeggen dat we goede redenen hadden. Zal eerst nog iets vertellen over vrijdag, toen we door Cyprian Nqanda, voorzitter van de South African Youth Council rondgeleid werden in de township Khayelitsha. Daarna zullen we een kort verslagje geven van ons enerverende weekend...

Khayelitsha is de grootste township van Kaapstad, rondom Kaapstad zijn de Cape Flats (sloppenwijken) gesitueerd waarvan Khayelitsha het nieuwst en het verst weg ligt. Cyprian, die in zijn jeugd ongeveer 12 jaar in deze township heeft geleefd, en een groot deel van zijn familie leeft er nog, vertelde ons dat alleen al in Khayelitsha naar schatting 1.4 miljoen mensen leefden. Wij waren verbaasd, aangezien er in de travel guides staat dat er 3.5 miljoen mensen wonen in heel Kaapstad. Dat kan dus niet helemaal kloppen als er in de grootste township al meer dan 1 miljoen mensen leven.

Het is vrij schokkend dat de townships zo'n groot gebied bestrijken, en de gedachte daarbij dat ze nog altijd in een rap tempo groeien. Cyprian nam ons mee naar het huis van zijn tante, waar ook zijn moeder en nog wat nichtjes en neefjes woonden. Totaal 8 personen op misschien 16 m2. Efficient ruimte gebruik. Je kunt denk ik een hele waslijst maken van alle problemen die voortvloeien uit de manier waarop mensen hier leven, maar er gaat eigenlijk ook wel een hoop goed. Er komen meer stenen huisjes (hoewel die naar verhouding met de 'shacks' nog steeds in het niet vallen), community centers, scholen et cetera.

We hebben Cyprian de hele dag zijn oren van zijn hoofd gevraagd over van alles en nog wat, zo hebben we een aardig beeld gekregen van de leefomgeving, gewoonten en problemen waar mensen mee geconfronteerd worden. Erg belangrijk om contacten te kunnen leggen en een vertrouwensband op te bouwen.

Gister zijn we met de Camp Joy kids op stap geweest. We wilden ze eerst meenemen naar het strand, maar ze hadden zelf een veel beter idee; een auto show met races en gepimpte fluoricerende 'bakkies'. Vonden wij ook een goed idee, dus zo gezegd zo gedaan. De jongens hebben volgens mij een top dag gehad; bij elke bling-bling auto moest een foto gemaakt worden met een van onze zonnebrillen op en een coole houding. De boxen waren helemaal favoriet. Iedereen ging tegen de auto's aanstaan om de vette bass te voelen. Er was ook een podium waar een aantal optredens gegeven werden, en een van de jongens wilde ook op het podium rappen, maar dat lukte helaas net niet meer. Anneke en ik waren ook een beetje een attractie aangezien we de enige blanken waren op het hele festival. Jammer eigenlijk, volgens mij houden bijna alle jongens en mannen, ongeacht kleur, van auto's... toch? In alles zie je hoe gescheiden mensen leven van elkaar, het is eigenlijk nog erger dan dat ik verwacht had. Anneke zei wel laatst dat het haar opviel dat er meer gemixte stelletjes rondliepen. Misschien ligt de hoop in de (kleurrijke) liefde. Let's hope so.

Onze Internet tijd zit er weer op (spijt als haar op ons hoofd dat we geen laptop meegenomen hebben) dus we blazen dit verhaaltje uit voordat we het zelf niet meer hoeven te doen.

Dikke kus en tot snel,
De Anna's Place Crew

Ons is in die Kaap aangekom!

Spannend hoor, zo'n eerste blog vanuit Kaapstad, een echte vuurdoop. Het heeft wat moeite gekost om hier te komen, daar wijden we zo verder over uit, maar dat maakt het wel extra speciaal om hier te zijn.

Wat ging er mis? Wat ging er niet mis is wellicht een passendere vraag... We kregen echt even het gevoel dat het niet 'meant to be' was om hier te zijn. Het begon zondag middag op Schiphol. Bepakt en bezakt kwamen we aanzetten om vervolgens bij de balie te horen dat onze vlucht 's ochtends al vertrokken was. Na een lichte hartverzakking probeerden we de baliemevrouw ervan te overtuiden dat het reisbureau een fout had gemaakt met onze boeking. Gelukkig kwamen we erg overtuigend over en werden we na wat zuchten en steunen omgeboekt voor de volgende dag.

Achteraf bleek dat we zelf het verkeerde reisschema hadden aangehouden, wel typischen heel dom. Maar goed, nog een nachtje slapen dus. De volgende ochtend klaar voor poging twee. Op Schiphol zagen we op de departure computers dat onze vlucht gecancelled was. Hartverzakking nummer 2, dat kon er ook nog wel bij. We zullen jullie de andere ' drama's' besparen, we zijn nu alive and kickin' in Cape Town en daar gaat het tenslotte allemaal om.

We hebben gister en vandaag in een rustig tempo de omgeving verkent en alvast een aantal afspraken gemaakt voor de komende dagen, om mensen te leren kennen en wijzer te worden over alle organisaties die actief zijn in 'het veld'. Het is vaak toch een sneeuwbal effect: uit alle contacten komen weer nieuwe waardevolle contacten voort en zo voort. Vrijdag meeten we met de voorzitter van de African Youth Council die ons rond zal leiden in de township waar hij vandaan komt. Dat beloofd indrukwekkend te worden.

Voor Anneke is alles een 'trip down memory lane'. Ze voelt zich weer helemaal thuis en kijkt uit naar alle ontmoetingen met mensen die ze kent van vroeger. Femke, een vriendin van Anneke uit Utrecht, is ook hier, en het is best bizar om elkaar aan de andere kant van de wereld te zien.

Vanaf morgen hebben we een auto tot onze beschikking. Fijn om zo wat meer vrijhed te hebben. Tot nu gebruiken we de minibus taxi's die overal rondrijden: een fantastische vorm van public transport als je het ons vraagt, maar niet zo veilig als het donker is. Er zijn weinig blanken die gebruik maken van maken van public transport, op het station val je echt heel erg op, erwijl het toch goed werkt en laagdrempelig is en bovendien kom je makkelijk met mensen in contact; je bent verzekerd van een gezellig praatje.

Nou mensen, dat was het wel weer even voor zover. We kunnen nu nog wel zo'n duizend andere dingen opschrijven, maar dan zouden we weinig tijd overhouden om nieuwe ervaringen op te doen dus we houden het bij een fine selection.

Lekker slaap en dikke kus,
Anneke en Sanne

PS. Onze Zuid-Afrikaanse nummers, just in case:
Anneke: +27820458533
Sanne: +27820458506

Ready for take off...
Een paar nachtjes slapen nog, de laatste dingen op papier zetten en hier en daar nog wat plannen. Dan moeten we zover zijn en kunnen we vertrekken naar Kaapstad!
De tot voor kort nog lege novemberpagina’s in onze agenda, raken langzamerhand gevuld met afspraken en plannen. Anna’s Place begint meer en meer vorm te krijgen.
Twee afspraken hebben we reeds gesetteld gekregen: een met een persoon van de South African Youth Council. Deze jongen gaat ons meenemen naar de township waar hij opgegroeid is. Verder toont hij zich nu al behulpzaam in het vinden van de juiste contacten betreft Anna’s Place.
Tevens hebben we een afspraak met een jongen die een stichting heeft opgezet in zijn hometown Kaapstad. Met deze stichting fungeert hij als een soort intermediair tussen bedrijven/ organisaties en jongeren die op vrijwillige basis ‘iets’ willen doen.
Andere afspraken bevinden zich nog in de zogenaamde planning fase…
Hoe dan ook: ik ben héél erg benieuwd naar wat deze reis ons gaat brengen en –natuurlijk- houden we jullie op de hoogte van al wat de komende periode ons zal brengen en wat dat betekent voor Anna’s Place…!


Ready for take off...
Only a few nights, last things to be written down and just a little bit of planning away from our take off to Cape Town!
Our –until last week empty- November pages in our agendas, are already getting filled with meetings and plans: Anna’s Place is getting real!
Up till now, we have two meetings settled: one with a person from the South African Youth Council. He will take us around in the township in which he grew up and is already showing lots of interest in finding the right contacts for Anna’s Place!
The other meeting settled is with a guy who has set up a foundation in his hometown Cape Town. With this foundation he functions as an intermediate between companies/ organizations and youngsters who –on a voluntary basis- want to do ‘something’ good.
Other meetings are still in the so-called planning phase.
Anyhow: I am very excited about what this trip will bring us! And of course, we will keep you informed about all what the coming period will bring us and what it will mean for Anna’s Place…!